มีช่วง Rate NC-17 ซึ่งจะถมขาวเอาไว้ละกัน ผู้ที่ยังมีวุฒิภาวะไม่ถึงเกณฑ์ก็ข้าม ๆ ไปก่อนละกัน
Pairing: อาเธอร์xไทย
เหตุการณ์เป็นช่วงงานอภิเษกของใครคงไม่ต้องบอกเนอะ ^^
.
.
.
.
.

เหตุเกิดในวันอภิเษก

                ไทยได้รับเชิญให้มาร่วมงานแต่งงานครั้งประวัติศาสตร์ของสหราชอาณาจักร และเขาก็ตอบรับด้วยความยินดี ใครกันจะไม่อยากไปร่วมงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้ และเขาก็ดีใจมากที่อังกฤษเชิญเขาไปด้วย

                อังกฤษเองก็ดูจะตื่นเต้นมาก แม้จะพยายามทำสีหน้าปกติแต่ก็ไม่อาจซ่อนแววตาเป็นประกาย และรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าทุกครั้งที่ชายหนุ่มตาสีเขียวเผลอตัว ไทยดีใจที่ได้เห็นใบหน้าแบบนี้ของอาเธอร์ เครือจักรภพไม่มีข่าวน่ายินดีเช่นนี้มานานมากแล้ว และทุกคนทั่วโลกที่ได้ข่าวก็เฝ้ารอวันพิธีอย่างใจจดใจจ่อ

                เมืองทั้งเมืองห้อมล้อมไปด้วยธงยูเนียนแจ๊ค ทั้งประดับประดาตามอาคารบ้านเรือนมากมาย ทั้งในมือชาวอังกฤษแทบทุกคนซึ่งโบกสะบัดไปมาอย่างคึกคัก แม้แต่ชุดของผู้คนก็เป็นสีธงชาติอังกฤษ หลายคนเตรียมกล้องถ่ายรูปเพื่อบันทึกภาพแห่งวันประวัติศาสตร์ ผู้คนล้วนยิ้มแย้มสดใสและพูดถึงเพียงงานพิธีด้วยความรื่นเริงยินดีและเปี่ยมสุข ราวกับมีความสุขล่องลอยในอากาศโอบล้อมทุกคนที่นั่นเอาไว้ จนไม่มีใครหยุดยิ้มได้

                มีการระดมกำลังตำรวจ ทหารม้ามากมายเพื่อถวายอารักขา ซึ่งในที่สุดพิธีก็จบลงอย่างงดงาม ไม่มีอะไรผิดพลาดติดขัด ไม่มีแม้แต่สายฝนที่ทุกคนกลัวและภาวนากันสุดชีวิตไม่ให้ตก ทำให้รถม้าพระที่นั่งเป็นแบบเปิด ให้ทุกคนได้ชื่นชมเจ้าชายรูปงามและเจ้าหญิงแสนสวยได้เต็มตา ราวกับว่าแม้แต่ฟากฟ้าก็อยากจะร่วมเป็นพยานให้กับพิธีมงคลยิ่งใหญ่ครั้งนี้ด้วย

                เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนและจับจ้องเพียงงานอภิเษกในวันนี้เท่านั้น

                ช่วงเย็นมีงานเลี้ยงที่พระราชวังบัคกิงแฮม แขกที่มาถึงในงานจะมีคนนำแชมเปญมาเสริฟให้ทันที ไทยในชุดสูทยาวเข้ารูป สีน้ำเงินเข้มเกือบดำ กางเกงลายทางสีเดียวกันถือแก้วแชมเปญและพยายามจิบให้น้อยที่สุด เขาพอดื่มเป็นพิธีได้ก็จริง แต่ก็คอไม่แข็งนัก ขืนเมาในงานใหญ่แบบนี้คงดูไม่ดีแน่

                “แชมเปญนี่ไม่แรงเท่าไหร่หรอก ไม่ต้องกลัวหรอกน่า” เสียงคุ้นเคยทักขึ้นด้านหลัง และเมื่อไทยหันไปก็เห็นเจ้าภาพในชุดเครื่องแบบทหารของสหราชอาณาจักร

                “สวัสดีครับ คุณอังกฤษ” ไทยหันมายิ้มและโค้งให้ “เป็นพิธีที่สวยงามและสมบูรณ์แบบมากเลยนะครับ”

                “อืม ก็ตั้งใจทำเต็มที่นี่ เวลาก็น้อย จนทุกคนงานยุ่งกันเป็นระวิง แต่…” ชายหนุ่มผมทองแม้จะมีท่าทีเหนื่อยไปบ้าง แต่ก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ในที่สุดก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีอย่างที่หวังไว้เลย”

                ไทยมองอังกฤษด้วยสายตาชื่นชมแล้วชวนคุยต่อ “ว่าแต่ ไม่เห็นคุณอเมริกาเลยนะครับ ไม่เชิญเขามาหรือครับเนี่ย” ชายหนุ่มเอเชียลองถามดูเพราะเห็นว่าอังกฤษสนิทกับอเมริกามาก

                “งานที่เกี่ยวกับราชวงศ์ ก็ต้องเชิญเฉพาะประเทศที่มีระบอบกษัตริย์สิ อีกอย่าง...ขืนเชิญมาซักประเทศนึง ประเทศอื่นก็คงจะเรียกร้องมาด้วยแน่ เดี๋ยวจะยุ่งไปกันใหญ่”

                “นั่นสินะครับ” ไทยนึกเห็นใจอังกฤษขึ้นมาเลยว่าคงจะเหนื่อยกับการเตรียมงานครั้งนี้มามากเกินพอแล้ว

 

                อังกฤษแกล้งถอนหายใจราวกับว่าเหนื่อย แต่ความจริงแล้วเพราะเขาไม่อยากให้ไทยถามถึงสาเหตุที่เขาไม่เชิญอเมริกาอีก

                ถ้าเป็นงานอื่น เขาก็อาจจะอยากให้อเมริกามาหรอก แต่งานที่นาน ๆ ไทยจะมาร่วมด้วยแบบนี้ ยังไงเขาก็ไม่ให้อเมริกามาเด็ดขาด

                ทำไมเขาจะไม่รู้เรื่องที่ตอนนี้อเมริกาเกาะไทยติดหนึบไม่ปล่อย ทั้งที่เมื่อก่อนยังเซ้าซี้แล้วก็คอยขัดขวางที่เขากับฝรั่งเศสทำแบบนั้นแท้ ๆ

                ดังนั้นอย่างน้อยงานที่เขาเป็นเจ้าภาพและมีข้ออ้างที่จะไม่เชิญสมบูรณ์พร้อม เขาก็ไม่คิดจะเชิญทั้งนั้นแหละ ไม่ว่าจะฝรั่งเศส อเมริกา โดยเฉพาะอย่างยิ่งรัสเซีย

                พวกนั้นเอามาก็เป็นตัวเกะกะแผนการของเขาเปล่า ๆ

 

               ไทยยิ้มพลางเอ่ยเอาใจว่า “งั้นต่อจากนี้ก็ถือว่าเป็นเวลาพักผ่อนแล้วสินะครับ”

                อาเธอร์มองคนผมดำนิ่งไปพักหนึ่งก่อนเอ่ยตอ